تو ای پری کجایی

به گمانم سال 51 یا 52 بود که آقاي ابتهاج تازه شده بود مسئول موسيقي راديو تلويزيون. به من زنگ زد و گفت:«علاقه­ مندم ملاقاتي با هم داشته باشيم». قراري گذاشتيم  در  دفترش در ميدان ارگ و من رفتم و او شروع كرد به تعریف و  تحسين درباره كارهاي من  و  بعد دعوتم کردند که بروم به منزلشان.در منوچهری. خانه باصفایی بود با باغچه که  شبش رفتم آنجا. شب قشنگي بود و برخی از کارهایی را که با دستگاه حرفه­ای شان ضبط کرده بودند گوش کردم. من خودم  کارهایی را که می­نوشتم و اجرا می کردم تنها يك بار گوش مي كردم و ديگر هم فرصتی برای گوش دادن دوباره نداشتم و تاییدشان می کردم. هنگام گوش دادن به کارها  آقای ابتهاج گفتد:« خيلي دلم مي خواهد كه روي يك آهنگي از شما شعر بسازم» من چیزی نگفتم اما وقتی به روی بالکن و هوای خوب و نسیم و باغچه و شب اواخر تابستان را دیدم گویی باران نت بود که  مي بارید. بلافاصله رفتم توي بالكن نشستم و اين آهنگ را از بالا تا پايين نوشتم . حتي جواب ­هاي اركستر پشت هم آمد واقعا کمتر زمانی بود که یک آهنگ تمام و کمال به ذهن بیاید از صفر تا صدش و به همین دلیل است که برخی از دوستان و شنوندگانی که این کار را می شنوند می گویند اين آهنگ زميني نيست و من هم معتقدم كه به بنده اين آهنگ را دادند و «تو ای پری کجایی» الهامی بود که به من شد ،الهامی که تمام و كمال آمد. آهنگ را برای ایشان اجرا کردم  خيلي خوشحال شد و مشغول ساختن شعرش شد.